Perski tar ET-202

• Wykonawca: Afshari
• Korpus: drewno morwowe
• Gryf: drewno morwowe
• Podstrunnica: kość
• Kołki: orzech

W zestawie:

• Twardy futerał
• Mezrab (kostka)
• Dodatkowe struny

O tarze:

Tar to lutnia długoszyjkowa używana w Iranie, Azerbejdżanie, Gruzji, Armenii, a częściowo także w Turcji. Jej nazwa oznacza po persku „strunę”. Muzyka grającego na tym instrumencie nazywa się tarzystą. Skala taru obejmuje około dwóch i pół oktawy. W 2012 roku sztuka budowy i gry na tarze została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Do budowy instrumentu wykorzystuje się kilka gatunków drewna. Dwuczęściowy, rzeźbiony korpus najczęściej powstaje z morwy, cenionej za trwałość i walory akustyczne. Gryf wykonuje się zwykle z twardszego drewna, takiego jak orzech. Tar można stroić na różne sposoby, zależnie od wykonywanego dastgahu. Podstrunnica ma zwykle od 25 do 28 regulowanych progów jelitowych. Gra się mosiężnym mezrabem o długości około 3 cm, którego część chwytna jest pokryta woskiem. Choć brzmienie taru może przywodzić na myśl mandolinę, cümbüş lub buzuki, instrument ma własną technikę gry i odrębny repertuar.