Ney wykonany przez jednego z cenionych mistrzów w Stambule, z rogowym başpare.

• Najwyższa jakość
• Otrzymasz dokładnie instrument ze zdjęć i filmu
• Na zdjęciach i filmie przedstawiono ney Kız (B)
• Dostępne są również inne rozmiary
• Wysyłka pocztą lotniczą do wszystkich krajów

Turecki ney to flet trzcinowy zadęty od końca. Nazwa pochodzi od perskiego słowa „nay”, oznaczającego trzcinę. Wraz z tanburem i kemençe należy do najbardziej charakterystycznych instrumentów tureckiej muzyki klasycznej. Prosta konstrukcja pozwala uzyskać skalę około trzech oktaw. Poszczególne odmiany różnią się długością, a turecki ney może osiągać niższe rejestry niż ney arabski.

Najstarsze znane instrumenty tego typu pochodzą ze starożytnej Mezopotamii. Egzemplarz datowany na lata 3000–2800 p.n.e. znajduje się dziś w muzeum Uniwersytetu Pensylwanii. Ney był prawdopodobnie używany podczas ceremonii religijnych. Podobne podwójne flety występowały również w Chinach i nadal spotyka się je w rejonie Turkiestanu.

Turecki ney ma siedem otworów: sześć z przodu i jeden z tyłu. Tylny otwór na kciuk jest przesunięty w lewo lub w prawo zależnie od tego, którą rękę muzyk trzyma u góry.

Początki gry są wymagające — uzyskanie prawidłowego dźwięku może zająć kilka tygodni, a opanowanie pełnej skali jeszcze dłużej. Doświadczony wykonawca potrafi wydobyć około stu rozróżnialnych wysokości w zakresie co najmniej dwóch i pół oktawy.

Ney i kudüm są dwoma głównymi instrumentami muzyki Mevlevi, lecz od dawna występują także w muzyce świeckiej. Rozmiary i stroje obejmują m.in. bolahenk, davut, şah, mansur, kız, müstahsen i süpürde. Siedem z dwunastu rozmiarów odpowiada dźwiękom naturalnym, a pięć półtonom; wersje o oktawę wyższe określa się jako nisfiye.